Θυμάμαι όταν ταξιδεύαμε με τους γονείς μου προς Φλώρινα κάναμε πάντα μια στάση στην Έδεσσα για να ξεπιαστούμε και να γευθούμε κρέμα και ρυζόγαλο, από έναν πολύ ικανό ζαχαροπλάστη. Δυστυχώς δεν έχω συγκρατήσει το όνομά του. Έχει κλείσει το μαγαζάκι εδώ και χρόνια αλλά θα μείνει πάντα στη μνήμη μου γιατί περίμενα πως και πως αυτή τη στάση στην Έδεσσα για να φάω το υπέροχο ρυζόγαλο. Ρυζόγαλο έφτιαχνε πολύ καλό και η μαμά, αλλά πίστευα πως δεν είχε φτάσει τη γεύση με εκείνο του παππού. Ήταν το γάλα, το βούτυρο ποιός ξέρει…Και επειδή λοιπόν αν το φτιάξω και εγώ μπορεί να απογοητευθώ έχοντας στο νου μου εκείνη τη γευστική εμπειρία, είπα να δοκιμάσω μια συνταγή ρυζόγαλου λιγάκι διαφορετική. Σας παρουσιάζω λοιπόν το διαφορετικό μου ρυζόγαλο.